17/1/09

Μακάρι να ήταν δικό μου αλλά δυστυχώς δεν είναι

Ίσως ο σημαντικός διαχωρισμός να μην έχει να κάνει τόσο με τους θρήσκους και τους άθρησκους, όσο με αυτούς που φοβούνται το θάνατο και με αυτούς που δεν τον φοβούνται.

Έτσι, χωριζόμαστε σε 4 κατηγορίες, και είναι φανερό ποιες δύο θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο: αυτοί που δεν φοβούνται το θάνατο επειδή έχουν πίστη, και αυτοί που δεν φοβούνται το θάνατο παρότι δεν έχουν καμία πίστη. Αυτές οι ομάδες θεωρούν τον εαυτό τους ηθικά ανώτερο. Ακολουθούν στην τρίτη θέση αυτοί που, παρότι έχουν πίστη, δεν μπορούν ν'απαπλλαγούν απ'τον παλιό, ενστικτώδη, εύλογο φόβο. Και στην τελευταία θέση, αποκλεισμένοι απ'τα μετάλλια, χωμένοι στα σκατά ως το λαιμό, βρισκόμαστε εμείς που φοβόμαστε το θάνατο και δεν έχουμε καμία πίστη.



Τζούλιαν Μπαρνς, Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

2 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

Κι εγώ το ΄χω διαβάσει κι μ' άρεσε πολύ. Και παρότι θα ακουστεί τρελό αγόρασα και το How we Die το οποίο τσιτάρει ο Μπαρνς συχνά πυκνά-μόνο μεταχειρισμένο υπήρχε και μού ήρθε προχτές-κ περίεργη κ περήφανη που είμαι περίεργη ακούγομαι..

Α, μπα? είπε...

γιατί να ακουστεί τρελό?