3/9/10

Χαμένη στη μετάφραση :κορεάτικο πεντικιούρ

Όπως ίσως θα ξέρετε, αυτό το μήνα είμαι στην άλλη πλευρά της γης, και πιο συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του Los Angeles. Τον Σεπτέμβριο θα σταματήσω τα χλιαρά νέα των σελέμπριτις αλλά θα κρατήσω ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο. Να δω πόσους θα ενδιαφέρει! Πρώτο επεισόδιο: κορεάτικο πεντικιούρ.

Προχθές ένιωσα πολύ περιπετειώδης και αποφάσισα να μπω σε ένα nail salon με κορεάτισσες για πεντικιούρ. Σημείωση: μόνο κορεάτισσες κάνουν πεντικιούρ εδώ. Βλέπω μία κουκλίτσα με τόνους μακιγιάζ και υπερβολικά πολλά μαλλιά. Της λέω ότι θέλω ραντεβού για την επόμενη μέρα, με ρωτάει πως με λένε, της λέω, κατάλαβε "Λέλα" (δε με λένε έτσι), δεν τη διόρθωσα γιατί θα τράβαγε μακριά η βαλίτσα, με ρωτάει τι ώρα, της δείχνω "3" με τα δάχτυλα γιατί όπως θα φανταστήκατε, τα αγγλικά και των δυο μας ήταν με προφορές από διαφορετικές πλευρές της γης οπότε υπήρχε μία επιφύλαξη. Θεώρησα ότι συνεννοηθήκαμε κι έφυγα.

Χθες λοιπόν, ήρθε η ώρα του πεντικιούρ. Ξαφνικά με έπιασε ένα άγχος ότι θα μου βάλει πλαστικά νύχια με γκλίτερ όπως είδα στη βιτρίνα και δε θα μπορώ να πω όχι, οπότε ευτυχώς ο Κ. μου είπε ότι στα κορεάτικα το όχι είναι "άνιο" και το ναι είναι "νε". Εξοπλισμένη με τη νέα γνώση ξεκίνησα. 

Με υποδέχτηκε ή η ίδια κορεάτισσα ή μια διαφορετική, πολύ δύσκολο να πει κανείς γιατί όλες μου φάνηκαν ολόιδιες. Της είπα ότι είμαι το ραντεβού των 3 και μου λέει ναι, κάτσε εδώ, και μου δείχνει μία απλή πολυθρόνα. Την κοιτάω χωρίς να κάθομαι: σίγουρα να κάτσω εδώ? Το μέρος ήταν άδειο και στο βάθος ήταν αραδιασμένες γιγαντιαίες πολυθρόνες με νερό μπροστά. Κοιταζόμαστε για λίγο και μου λέει "Aaah, Lela,. pedicure!" "Yes!" της λέω και με οδηγεί σε μία πολυθρόνα ολοφάνερα προορισμένη για πεντικιούρ.

Χαρούμενη που τα κατάφερα καλά, θρονιάζομαι στην πολυθρόνα, βγάζω παπούτσια και μία άλλη ολόιδια Κορεάτισσα έρχεται να κάνει τη δουλειά. Τρομερά χαμογελαστή με ρωτάει "what your name?", της λέω, καταλαβαίνει "Lela", δε με λένε έτσι, αλλά το αφήνω να περάσει, της λέω "and what's your name?" μου λέει κάτι, εγώ καταλαβαίνω "Lila" αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν τη λένε έτσι, τέλος πάντων, λέμε "nice to meet you" κι εύχομαι να μην χρειαστεί να πούμε άλλα. Με ρωτάει από που είμαι, δεν το πιάνω με την πρώτη, με ξαναρωτάει, της λέω "Greece". Με κοιτάει με κενό βλέμμα, με ξαναρωτάει. Της ξαναλέω "Greece", πιο δυνατά και πιο αργά. Βλέπω ότι δεν κατάλαβε, το αφήνω. Μετά από λίγο με ξαναρωτάει λες και είναι η πρώτη φορά κι επιτέλους μου κόβει: σιγά μην ξέρει την Ελλάδα. Της λέω "Europe!" και το χαμόγελο επανέρχεται: "Ah, I know that!" Ωραία λέω, και η πολυθρόνα αρχίζει να δονείται. Ενώ σου κάνουν πεντικιούρ, η πολυθρόνα σου κάνει μασάζ στην πλάτη. Καλή φάση.

Από κει τα πράγματα πάνε όπως τα ξέρω. Μικρό highlight η φάση με το μασάζ-δεν ξέρω αν είμαι εγώ μυγιάγγιχτη (είμαι) ή αν το κορεάτικο μασάζ έχει σκοπό να σου προκαλέσει μόνιμη βλάβη αλλά πόνεσα πάρα πολύ. Δεν έβγαλα κιχ για να μην ξεκινήσει νέα συζήτηση και άρχισα να ιδρώνω από τον πόνο παρακαλώντας από μέσα μου να σταματήσει, έχοντας ταυτόχρονα αμφιβολία μήπως αυτός είναι ο στόχος και μήπως αύριο είμαι ελαφριά σαν πουλάκι. Κάποια στιγμή με ρωτάει "more massage?" και της λέω πανικόβλητη "No!" Το χαμόγελο χάθηκε για ένα νανοσεκόντ και τύψεις άρχισαν να με κυριεύουν. Οπότε, όταν με ρώτησε "flower?' είπα ναι, για να μη τη στενοχωρήσω άλλο.

Δε μπορείτε να πείτε, το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου κακό.



Κάποια στιγμή, τελείωσε. Άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια: πως πληρώνω? Δεν υπήρχε πουθενά ταμείο. Και αφήνω πουρμπουάρ? Και πόσο? Και σε ποιον το δίνω? Υπάρχει μάνατζερ? Αυτές οι ερωτήσεις με ταλανίζουν και στην Ελλάδα, πόσο μάλλον στην Κορέα. Αποφασίζω να ρωτήσω: Πληρώνω τώρα? Ναι μου λέει τώρα, είναι 27 δολάρια. Κάνω ένα πρόχειρο λογαριασμό, υπολογίζω το 20% και αποφασίζω 33, που είναι λάθος, αλλά τι να έκανα, να έβγαζα το κινητό? Της δίνω πενηντάρικο, της λέω "KEEP THIRTY THREE". Παίρνει το πενηντάρικο, μου λέει "keep?" "NO, THIRTY-THREE!" Μου λέει "I keep?" "ΤΗΙRTY-THREE!!" Είπα αυτές τις λέξεις με όλες τις πιθανές προφορές. Μου λέει "Sirty Sree?" "Yes!" λέω κι εγώ, ανακουφισμένη ότι συνεννοηθήκαμε. Αμ δε. Γυρνάει με το πενηντάρικο σε φραγκοδίφραγκα κι αρχίζει να τα μετράει. Της λέω "Give me seventeen". Μου τα δείχνει όλα μαζί. Παίρνω τα 17 δολάρια. Μου λέει "keep?" της λέω "Yes!" "Thank you" μου λέει κι αρχίζει να κάνει μικρές υποκλίσεις. Κάνω κι εγώ 5-6, παίρνω την τσαντούλα μου και βγαίνω στον καλοκαιρινό ήλιο. Συμπέρασμα: η κορεάτικη προφορά δε μοιάζει καθόλου με την ελληνική.

15 σχόλια:

:p είπε...

koimamai panw mou alliws tha diavaza to keimeno,teleia nixia zileuwwwwwwwwwwwwwww
perna teleia kai vgale kamia photo an exei xontres tipises ekei :p

Α, μπα? είπε...

χαχα, έχει

Sweet and bitter είπε...

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα μου αρέσουν πολύ τα "ταξιδιωτικά" ποστ σου!

ΥΓ: Ωραία τα νύχια :)

Α, μπα? είπε...

αχ ευτυχως! πάντως θα τα συνεχίσω..

ΥΓ: ευχαριστώ!

Ανώνυμος είπε...

Teleio nuxi,teleio post!Genikws latrevw tis taksidiwtikes istories opote den tha xanw epeisodeio ;)
Kala na pernas!

Α, μπα? είπε...

ευχαριστώ πολύ! κάθε μέρα κι από μίασ σκοπεύω να βάζω

Σικ Γαλότσα είπε...

Αμπα? το νύχι τέλειο. Πόνος ξεπόνος άξιζε.(για συννενόηση την επόμενη φορά στο χρήμα δοκίμασε την μέθοδο των δακτύλων. ΟΛΟΙ την καταλαβαίνουν :)Γιατί έχω την εντύπωση όμως οτι πριν το πεντικιούρ , έπρεπε να στα βουτήξει κάπου τα πόδια; Ενιγουει,καλά να περάσεις και αναμένουμε πολλές-πολλές φοτος απο Λ.Α.!

tina είπε...

Αγαπώ ταξιδιωτικά ποστ!

Κι εγώ θυμάμαι την αγωνία να υπολογίσω το 20%, μην κάνω λάθος και μας πούνε και τσίπηδες. Μετά έπρεπε να βάλω το τιπ σ' ενα φακελάκι και να το ρίξω σε μια γυάλα με πολλά φακελάκια, αφού όμως γράψω πάνω το όνομα της κοπέλας που μου έκανε τη δουλειά. Ούτε το όνομα θυμόμουν, ούτε πρόσωπο-εμένα ήταν κινέζικο: όλα τα ονόματα με λη στο τέλος. Άγχος λέμε. Τελικά εντάξει. Μετά κυκλοφορούσα στο δρόμο, μέσα στο καταχείμωνο, με τη σαγιονάρα και εκείνη το αντικείμενο βασανιστηρίου που σου διαχωρίζει τα δάχτυλα. Αυτά που κορόιδευα δηλαδή, χεχε.

Κι άλλο ταξιδιωτικό ποστ με φώτο τώρα! Να περνάς τέλεια!

Ανώνυμος είπε...

Αχ Α,μπα τι τυχερή που είσαι!Λατρεύω τα ταξίδια και να ακούω για περιπέτειες!Γράφε γράφε!

marta fiord είπε...

Κι εμένα μ'αρέσει το ταξιδιωτικό ημερολόγιο αλλά να ρωτήσω κάτι που νομίζω μας ταλανίζει όλους, πόσα ταξίδια πια να κάνεις για να κρατήσεις μόνο ημερολόγιο ταξιδιωτικό?! μήπως είσαι πιλότος? stewardess? μοντέλο?..

amalthia είπε...

μωρέ εγώ συνάντησα μια Κινέζα φίλη τη Κυριακή και έκαμα ότι δεν τη κατάλαβα γιατί βαριόμουν να μιλήσω τα αγγλικά της. "ω Αμάλσια ιζ ζατ ρίλι γιού?"

φχαριστώ δεν θα πάρω!

μωρέ Α,μπα καλή διασκέδαση στο Αμέρικα!!

googoomucks' 3d είπε...

ε αφού είσαι home-sick-πώς-το-λέτε-αυτό-στο-αμέρικα, θα σου πω τι μου συνέβη εμένα στο μετρό σήμερα:
Πάω ν' ανέβω από το ανσανσέρ (γουρουνιά θα μου πεις, αλλά to my defense με είχαν χτυπήσει τα παπούτσια και είχα σοβαρές υπόνοιες-οι οποίες δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν- ότι είχε ματώσει το δαχτυλάκι μου) και με πλησιάζουν δύο μελαμψοί τύποι. Με ρωτάνε σε αγγλικά με περίεργη προφορά από πού πρέπει να πάνε για να πάνε ομόνοια. Σημειωτέον, εγώ ήμουν στην αποβάθρα που γυρίζεις από κέντρο. Τους λέω δεν είστε στη σωστή αποβάθρα, πρέπει να πάτε απ' την άλλη. Με ξαναρωτάνε μισά αγγλικά, μισά γερμανικά-προφανώς δε με κατάλαβαν, τους ξαναλέω το ίδιο και τους λεω ότι δε μιλάω γερμανικά. Απελπίζονται για τα γερμανικά, προφανώς και τα αγγλικά δεν ήταν το φόρτε τους αποφασίζουν να μιλήσουμε γαλλικά. Με τα πολλά τους εξηγώ που πρέπει να κατέβουν και ότι πρέπει να αλλάξουν μετρό, μου τη λένε κιόλα ότι δε μιλάω καλά, τους εξηγώ ότι δεν εξασκώ τη γλώσσα, με ρωτάνε από που είμαι, τους λέω Ελληνίδα, μου λένε ότι ο ένας είναι Άραβας και ο άλλος από Σενεγάλη και προφανώς τα γαλλικά τους είναι σαφώς καλύτερα απ' τα δικά μου, δείχνουν κατανόηση, τους τα ξαναλέω άλλη μια φορά μην τυχόν και δεν κατάλαβαν, μου λένε ένα merci madame, bonne journee τους απαντώ ένα de rien, a vous aussi και με αποζημιώνει η ευγένειά τους!
enjoy
:D

Ανώνυμος είπε...

μπουρμπουλιθρακι τα νυχακια ειναι ονειρο

skip1a είπε...

καλα που δεν πηγες για αποτριχωση !!!! χεχε

Α, μπα? είπε...

ΧΑ τέλειο σχόλιο!